Α.Κί.ΔΑ

 

 

 

 

Ποιοι είναι Online

Έχουμε 146 επισκέπτες συνδεδεμένους

 

 

Η γνώμη σας μετρά

Για ποια θα θέλατε να ενημερώνεστε περισσότερο σε αυτή τη σελίδα;






Αποτελέσματα

ΑΚΙΔΑ Facebook

Οι ναζιστικές ρίζες της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ενοποίησης

Του Μιχάλη Α. Πόλη

ΒΓΓ ΑΚΙΔΑ

 

« Η Νέα Ευρώπη της αλληλεγγύης και της συνεργασίας ανάμεσα σε όλους τους λαούς της θα βρει ταχέως αυξανόμενη ευημερία όταν τα εθνικά οικονομικά σύνορα παραμεριστούν »

 

Μη βιαστείτε να στοιχηματίσετε ότι οι δηλώσεις αυτές έγιναν από κάποιο Ευρωπαίο Επίτροπο ή έστω πρωθυπουργό χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2011. Ανήκουν στον Arthur Seuss Inquart διοικητή της κατεχόμενης από τους ναζί Ολλανδίας και έγιναν το 1940. Οι δηλώσεις των ναζιστών αξιωματούχων για τη δημιουργία Ενωμένης Ευρώπης, είναι αποκαλυπτικές των σχεδίων του γερμανικού κεφαλαίου να ενοποιήσουν οικονομικά την Ευρώπη με τρόπο που θα υπηρετούσε τα συμφέροντα  κολοσσών της γερμανικής βιομηχανίας, όπως η πανίσχυρη I G Farben,. Παραθέτουμε σχετικές δηλώσεις που έκαναν μέλη της ναζιστικής κυβέρνησης και υποστηρίζουν τα ανωτέρω:

 

«Η αταξία των μικρών εθνών πρέπει να εξουδετερωθεί. Η προσπάθεια της Γερμανίας αποσκοπεί στη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης » Αδόλφος Χίτλερ 1943

 

«Είστε ήδη μέλη ενός μεγάλου Ράιχ που προετοιμάζεται να επανοργανώσει την Ευρώπη γκρεμίζοντας τα σύνορα που ακόμα χωρίζουν τους ευρωπαϊκούς λαούς. Είμαι πεπεισμένος ότι σε 50 χρόνια ο κόσμος δεν θα σκέφτεται πλέον με όρους χωρών» Joseph Goebbels, 11/9/1940, Υπουργός Προπαγάνδας της Χιτλερικής Γερμανίας

 

«Η διαίρεση της Ευρώπης σε μικρές εθνικές οικονομίες και συστήματα επικοινωνίας είναι εκτός χρόνου. Όχι πια διαβατήρια και βίζες. Η ενοποίηση της Ευρώπης αποδεικνύεται ως μια αναπόφευκτη εξέλιξη σε συνδυασμό με τους σιδερένιους νόμους της Ιστορίας» Carl Megerie Αξιωματούχος του Υπουργείου Προπαγάνδας του Ράιχ.

 

« Μια Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μπορούσε να υπόκειται στις ποικιλίες των εσωτερικής πολιτικής που χαρακτηρίζουν τα φιλελεύθερα κράτη» 1941 Alberto de Stefani υπουργός οικονομικών της φασιστικής Ιταλίας.  

 

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε δεκάδες τέτοιες δηλώσεις, δεν το κάνουμε όμως για λόγους συντομίας.

 

Τον Ιούνιο του 1940 ο Hermann Goring, στρατάρχης του Ράιχ, υπουργός Πολεμικής Αεροπορίας και δεύτερος στην ιεραρχία της Χιτλερικής Γερμανίας, διέταξε την εκπόνηση σχεδίου με τους ακόλουθους σκοπούς, μεταξύ άλλων:

 

1. Την καθιέρωση σταθερών και αμετάκλητων ισοτιμιών ανάμεσα στα νομίσματα των χωρών της Ευρώπης.

[ Έγινε πραγματικότητα 60 χρόνια αργότερα με την εισαγωγή του Ευρώ ]

 

2. Την κατάργηση των τελωνειακών δασμών ανάμεσα στις κατεχόμενες χώρες και το Μείζων Γερμανικό Ράιχ

[ Έγινε στα μεταπολεμικά χρόνια, με τις συμφωνίες τελωνειακής ένωσης ΕΟΚ και επιμέρους ευρωπαϊκών χωρών ]

 

Ο Οικονομολόγος του Ναζιστικού καθεστώτος Carl Clodius και ο πρεσβευτής του Ράιχ Ritter ανταποκρινόμενοι στη διαταγή του Goring, κατάρτισαν σχέδιο με βασικές πρόνοιες την τελωνειακή, οικονομική και νομισματική ένωση των χωρών της Ευρώπης

[ Γίνονται σήμερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και βρίσκονται σε προωθημένο στάδιο εφαρμογής ]

 

Το 1944 όμως, ο πόλεμος δεν πήγαινε καλά για τους Γερμανούς και ήταν φανερό ότι τα σχέδια του Χίτλερ για μια Γερμανική « Ευρωπαϊκή Ένωση» έφταναν στο τέλος τους. Σύμφωνα με την έκθεση EW-Pa 128, της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Αμερικανικού Στρατού, γνωστής και ως «The Red House Report” , κορυφαία στελέχη του Ναζιστικού καθεστώτος και του βιομηχανικού συμπλέγματος της Γερμανίας συγκεντρώθηκαν στις 10 Αυγούστου 1944 στο ξενοδοχείο Maison Rouge στο Στρασβούργο. Στόχος τους ήταν ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μιας μακροχρόνιας συνομωσίας για τη δημιουργία του Τέταρτου Ράιχ. Μετά την αποτυχία του Χίτλερ, η νέα Γερμανική αυτοκρατορία δεν θα ήταν πολιτική αλλά οικονομική. Η Ευρώπη θα ενωνόταν οικονομικά σε χρονικό βάθος μίας έως δύο γενεών. Οι δασμοί θα καταργούνταν και τα τοπικά νομίσματα θα έδιναν τη θέση τους στο ενιαίο νόμισμα, που θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της γερμανικής πλουτοκρατίας και θα αφάνιζε την εργατική τάξη. Χωρίς δασμούς τα γερμανικά προϊόντα θα κυριαρχούσαν πλήρως σε όλη την Ευρώπη και οι ανταγωνιστικές οικονομίες θα καταστρέφονταν, αφού δεν θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τον γερμανικό γίγαντα. Η υπέρ συσσώρευση κεφαλαίου στη Γερμανία θα οδηγούσε στην υποθήκευση των οικονομιών των υποτελών κρατών, που βυθισμένα στα χρέη θα μετατρέπονταν σε υποχείρια της Γερμανίας. Υπάρχουν δύο τρόποι για να επιβάλουν οι επικυρίαρχοι την εξουσία τους: Η βία και το χρέος. Αφού η πρώτη απέτυχε, έπρεπε να πετύχει η δεύτερη.

Ναζί αξιωματούχοι δευτέρας τάξεως που επιβίωσαν των εκκαθαρίσεων και των δικών της μεταπολεμικής περιόδου, συνεργάτες των ναζί, καιροσκόποι που προσαρμόζονται σε κάθε καθεστώς και  σημαίνοντα στελέχη εταιριών που υποστήριξαν τον Χίτλερ όταν η δύναμη του μεσουρανούσε, μεταλλάχθηκαν σε υψηλόβαθμα στελέχη των νέων γερμανικών κομμάτων. Η μετάλλαξη ήταν αριστοτεχνική, αφού η οποιαδήποτε αναφορά στο 3ο Ράιχ ήταν και είναι έγκλημα καθοσιώσεως στην μεταπολεμική Γερμανία .

Οι «μεταλλαγμένοι»  πήραν θέσεις κλειδιά στη Δυτική Γερμανία,  εργάστηκαν συστηματικά και σταδιακά υλοποίησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση κάτω από γερμανική οικονομική κυριαρχία και επιτήρηση.

Ο Walter Hallstein, κορυφαίος  νομικός την περίοδο του ναζιστικού καθεστώτος έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής την περίοδο 1956-1967 και σχεδίασε το νομικό πλαίσιο της ΕΟΚ με τρόπο που εξυπηρετούσε τις γερμανικές εταιρίες και τις θυγατρικές τους. Το άτομο αυτό σχεδίασε και υπόγραψε τη συνθήκη της Ρώμης, θεμελιώδες έγγραφο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Λούντβιχ Έκχαρτ  δεν ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος όμως επί χιτλερικού καθεστώτος εκπονούσε σχέδια συμβατά με το χιτλερικό όραμα για  ενοποίηση της Ευρώπης. Άρχισε να τα υλοποιεί ως υπουργός οικονομικών και καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας τη δεκαετία  του 1960. Ο Πρίγκιπας Βερνάρδος της Ολλανδίας, ο οποίος ήταν αξιωματικός των SS και ιδρυτικό μέλος της ελιτιστικής λέσχης Bilderberg εργάστηκε επίσης για την  οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης. Οι προαναφερθέντες και πολλοί άλλοι, πρωτοστάτησαν στη  δημιουργία της Κοινοπραξίας Άνθρακα και Χάλυβα την οποία εξέλιξαν σταδιακά σε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και τέλος την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρω-ζώνη.

Ανάλογη στάση κράτησαν στελέχη της Γαλλίας του Vichy που την περίοδο 1940-1944 ήταν υπό τον έλεγχο των Γερμανών. Αυτοί και οι διάδοχοι τους στελεχώνουν το έτερο σκέλος του σημερινού γαλλογερμανικού άξονα.... Σήμερα η Ενωμένη Γερμανία είναι πολύ κοντά στον Ολοκληρωτικό έλεγχο της Ευρώπης. Δεν το έχει πετύχει με τις σιδηρόφρακτες στρατιές του Αδόλφου Χίτλερ αλλά με την οικονομική και την νομισματική ενοποίηση. Το Ευρώ βοήθησε τα μέγιστα την Γερμανική Οικονομία, αυτό όμως δεν μπορεί να λεχθεί για όλες τις χώρες της Ευρώπης.

 Τα κράτη σταδιακά έχασαν το μεγαλύτερο μέρος της ανεξαρτησίας τους προς όφελος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που λειτουργεί ως υπερεθνικό υπέρ-κράτος. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν εκλέγεται από τους λαούς της Ευρώπης, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο αντιπροσωπευτικό σώμα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, δεν έχει σημαντικές εξουσίες. Οι κυβερνήσεις των χωρών της Νοτίου Ευρώπης ακολουθούν υποχρεωτικά την περιοριστική οικονομική πολιτική που επιβάλλει  η γερμανική πλουτοκρατία μέσω της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, χωρίς να μπορούν να παρεκκλίνουν ούτε κατ’ ελάχιστον. Είναι κατ’ όνομα ελεύθερες χώρες και οι λαοί τους μαραζώνουν μέσα στη φτώχια, την ανεργία και την εξαθλίωση....  

 

 

Εκπαιδευτικό Υλικό

 

facebook Twitter YouTube
Τελευταία Ενημέρωση:
Παρασκευή,
12/07/2019 10:28