Α.Κί.ΔΑ

 

 

 

 

Ποιοι είναι Online

Έχουμε 158 επισκέπτες συνδεδεμένους

 

 

Η γνώμη σας μετρά

Για ποια θα θέλατε να ενημερώνεστε περισσότερο σε αυτή τη σελίδα;






Αποτελέσματα

ΑΚΙΔΑ Facebook

Η διδασκαλία του Ιησού κήρυγμα επικράτησης της κοινωνικής δικαιοσύνης

Μιχάλης Α. Πόλης Εκπαιδευτικός

Ο Ιησούς Χριστός ανάπτυξε μια αξιοθαύμαστη κοινωνική διδασκαλία, η οποία αποτελεί πρόγονο της σοσιαλιστικής κοσμοθεωρίας. Ο σοσιαλισμός βέβαια σε κάποιο βαθμό έχει αμαυρωθεί στη συνείδηση του κόσμου, λόγω της δικτατορικής φύσης και των εγκλημάτων των καθεστώτων που έμειναν στην ιστορία ως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός». Τα εγκλήματα και τα λάθη των καθεστώτων του σοβιετικού μπλοκ δεν μπορούν όμως να ακυρώσουν το ιδανικό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ούτε μπορεί η σταλινική δικτατορία και καταπίεση να δικαιώσει τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, που εκμεταλλευόμενος τη βιοτική ανάγκη των φτωχών, έχει οδηγήσει σε συντριπτική μεγέθυνση της άνισης κατανομής του πλούτου τη τελευταία εικοσαετία. Η συνύπαρξη του αμύθητου πλούτου των ελαχίστων με την απόλυτη φτώχια ενός ωκεανού πάμπτωχων προλεταρίων μαρτυρά την ηθική –τουλάχιστον- χρεωκοπία του  καπιταλισμού.

Ας επανέλθουμε όμως στον Ιησού και μια συνομιλία  του με κάποιο πλούσιο της εποχής του.  (Ματθ. ιθ’ 16-26) Ο συνομιλητής πλησίασε τον Ιησού - ίσως από περιέργεια - για να γνωρίσει τον νέο διδάσκαλο και θεραπευτή ο οποίος είχε γίνει  πασίγνωστος ως αναθεωρητής του Ιουδαϊσμού στην Γαλιλαία και την Ιουδαία. Ο πλούσιος ρώτησε τι πρέπει να κάνει για να κερδίσει την αιώνια ζωή και πιθανόν να περίμενε  την παρουσίαση μιας παραλλαγής της διδασκαλίας του mainstream Ιουδαϊσμού. Ως εύπορος σίγουρα θα είχε το προνόμιο της μόρφωσης και θα  ήξερε αρκετά καλά τις θρησκευτικές διδασκαλίες της εποχής του.

Ο Ιησούς του απαντά ότι  το τίμημα της σωτηρίας είναι η τήρηση των εντολών του Μωσαϊκού Νόμου. Να μην κλέβει, να μην σκοτώνει, να λέει την αλήθεια, να τιμά έμπρακτα τους γονείς και τη σύζυγο του με αγάπη, πίστη και αφοσίωση. Η απάντηση πρέπει να φάνηκε στον πλούσιο τυπικά ορθή, αλλά κοινότυπη. Προφανώς ήθελε να ακούσει κάτι παραπάνω από μια απαρίθμηση των εντολών που είναι καταγραμμένες στην Πεντάτευχο. Εξάλλου, όπως ο κάθε «καθωσπρέπει υποκριτής βολεμένος» Ιουδαίος, ο πλούσιος μας τηρούσε το τυπικό της Ιουδαϊκής Θρησκείας.

Ο Ιησούς τότε του είπε ότι του μένει ένα, πλην όμως το πιο ουσιαστικό πράγμα που πρέπει  να κάνει για να είναι τέλειος. Να μοιράσει την περιουσία του στους φτωχούς. Ουσιαστικά δηλαδή να κάνει  ανακατανομή του εισοδήματος και του σωρευμένου πλούτου του προς όφελος των προλεταρίων της εποχής του. Ο πλούσιος αιφνιδιάστηκε από την απάντηση. Όσο δεν θίγονταν τα συμφέροντα του, η συζήτηση με τον Ιησού ήταν μια ευχάριστη νοητική απασχόληση, κάτι που αρέσει ιδιαίτερα σε ανθρώπους που δεν είναι δούλοι της βιοτικής ανάγκης και έχουν την πολυτέλεια των πνευματικών αναζητήσεων. Όταν η ζωή σου δεν αποτελεί ένα κυνήγι του καθημερινού ψωμιού, τότε υπάρχουν πολλά ευχάριστα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Ο πλούσιος μας όμως δεν  ήταν διατεθειμένος να μοιραστεί την προσωπική του ευμάρεια με κανένα «από τους κολασμένους αυτής της γης». Δεν ήταν  διατεθειμένος να βιώσει την κόλαση της φτώχιας πάνω στη γη. Η προοπτική να εγκαταλείψει την καλοπέραση και να μοιραστεί την ασκητική ζωή των μαθητών και του Ιησού, που ζούσαν με ελάχιστα και είχαν τα πάντα κοινά, σίγουρα του φάνηκε αποκρουστική. Απομακρύνθηκε λοιπόν λυπημένος που έχασε άδικα το χρόνο του, για να συνεχίσει την ανέμελη, πολυτελή ζωή του.

Από την ιστορία του πλουσίου  προκύπτουν τα ακόλουθα συμπεράσματα:

  1. Η τήρηση των νόμων, αν και αναγκαία συνθήκη για τη εύρυθμη λειτουργία μιας κοινωνίας δεν είναι ικανή από μόνη της να φέρει την κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι μόνο το πρώτο στάδιο.
  1. Το δεύτερο και ουσιαστικότερο στάδιο για επίτευξη της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι η ανακατανομή των αγαθών και του πλούτου. Αυτό δηλώνεται εμμέσως πλην σαφώς με την προτροπή του Ιησού προς τον πλούσιο να μοιράσει την περιουσία του στους φτωχούς. Η υπέρ-συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια των λίγων και η ανέχεια των φτωχών είναι η μέγιστη παρανομία για το Γαλιλαίο.

Σχολιάζοντας τη στάση του πλουσίου στους μαθητές του, ο Ιησούς λέει ότι είναι πιο εύκολο να περάσει η καμήλα από την τρύπα του βελονιού παρά ο πλούσιος στη βασιλεία των Ουρανών. Ο πλούτος είναι ένα μεθυστικό κρασί, γι αυτό που τον κατέχει. Όμως για κάθε ευδαιμονιστή χρυσοκάνθαρο χιλιάδες πάμφτωχοι υποφέρουν. Η καλοπέραση κάθε Κροίσου χτίζεται πάνω στην κλεμμένη υπεραξία της απλήρωτης εργασίας αναρίθμητων φτωχών που πληρώνονται με ψίχουλα.  Ουσιαστικά η συσσώρευση του πλούτου είναι ένα είδος αφανούς νόμιμης κλοπής, την οποία επιτρέπει η ασυδοσία των αγορών. Τα κράτη μέσω της φορολογίας θα έπρεπε να κάνουν ανακατανομή του εισοδήματος προς όφελος των φτωχών. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μόνο διασώσεις τραπεζών με χρήματα φορολογουμένων και κατασχέσεις καταθέσεων. Το κράτος τα παίρνει από τους φτωχούς και τα δίνει στους πλούσιους.

Ανεξάρτητα αν τοποθετεί  κάποιος το βασίλειο του θεού στον φυσικό ή στο μεταφυσικό κόσμο, είναι ένα μέρος εχθρικό προς τους στυγνούς κυνηγούς του πλούτου, τους ιδιοτελείς εγωιστές που στηρίζουν τη δική τους καλοπέραση πάνω στην εκμετάλλευση των φτωχών και των αδυνάτων. Οι αμετανόητοι κυνηγοί του χρυσίου, της χλιδής και της πολυτέλειας  δεν έχουν θέση στην ιδανική πολιτεία του Ιησού. Ο παράδεισος είναι για το φτωχό Λάζαρο και όχι για τον πλούσιο αφέντη του που τον άφηνε να ζει με ψίχουλα. Είναι τόπος κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο Ιησούς ύψωσε μαστίγιο προς τους τραπεζίτες της εποχής του, τους αργυραμοιβούς που κάθονταν στα τραπέζια και αντάλλαζαν το νόμισμα του ναού με τα ρωμαϊκά νομίσματα των Ιουδαίων της διασποράς. Προσπάθησε να τα βάλει με τους εκμεταλλευτές που θησαύριζαν εις βάρος του θρησκόληπτου λαού, που πλήρωνε ακριβά το μονοπώλιο του ναού της Ιερουσαλήμ. Η απάντηση του Ιερατείου, των εμπόρων και των Ρωμαίων ήταν η εκτέλεση του φιλάνθρωπου προφήτη. Στο πέρασμα των αιώνων χιλιάδες άλλοι κήρυκες της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης εξοντώθηκαν από τους ανθρωπόμορφους  λύκους της κοινωνικής αδικίας.  Δυστυχώς η ανθρώπινη ιδιοτέλεια έχει αφήσει την κοινωνική διδασκαλία του Ιησού στα όρια της ουτοπίας, κάτι σαν την πολιτεία του Πλάτωνα που έμεινε στα χαρτιά. Ζούμε σε εποχή άκρατου ατομισμού και το όραμα της κοινωνίας ως φορέα αλληλεγγύης θεωρείται παρωχημένο.

Η κοινωνική διδασκαλία του Ιησού είναι περισσότερο επίκαιρη σήμερα, όπου από τη μια δισεκατομμύρια άνθρωποι επιβιώνουν με δύο ευρώ την ημέρα και από την άλλη υπάρχουν μερικές εκατοντάδες δισεκατομμυριούχοι παγκόσμια,  η περιουσία καθενός από αυτούς ξεπερνά το ΑΕΠ μιας μικρής χώρας.  Παρά τις αποτυχίες όμως δεν πρέπει να σταματούμε να αγωνιζόμαστε για να φέρουμε τη βασιλεία των φτωχών και των αποκλήρων επί της γης..

Παράρτημα: Ματθαίος ιθ’ 16-26

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ λέγων· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 19 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ  Ἰησοῦς· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. 20 τὰς ἐντολὰς οἶδας· μὴ μοιχεύσῃς, μὴ φονεύσῃς, μὴ κλέψῃς, μὴ ψευδομαρτυρήσῃς, τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. 21 ὁ δὲ εἶπε· ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου. 22 ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ  Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ἔτι ἕν σοι λείπει· πάντα ὅσα ἔχεις πώλησον καὶ διάδος πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι. 23 ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα περίλυπος ἐγένετο· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα. 24 ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ  Ἰησοῦς περίλυπον γενόμενον εἶπε· πῶς δυσκόλως οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες εἰσελεύσονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ! 25 εὐκοπώτερον γάρ ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν. 26 εἶπον δὲ οἱ ἀκούσαντες· καὶ τίς δύναται σωθῆναι;

 

Εκπαιδευτικό Υλικό

 

facebook Twitter YouTube
Τελευταία Ενημέρωση:
Παρασκευή,
12/07/2019 10:28