Α.Κί.ΔΑ

 

 

 

 

Ποιοι είναι Online

Έχουμε 315 επισκέπτες συνδεδεμένους

 

 

Η γνώμη σας μετρά

Για ποια θα θέλατε να ενημερώνεστε περισσότερο σε αυτή τη σελίδα;






Αποτελέσματα

ΑΚΙΔΑ Facebook

Πυθαγόρου Βίος

Μιχάλης Α. Πόλης, Εκπαιδευτικός

Εισαγωγή

Αν ο Ηρόδοτος ο Αλικαρνασεύς ονομάστηκε «Πατέρας της Ιστορίας» ο Πυθαγόρας από τη Σάμο δικαίως  δικαιούται τον τίτλο του  πατέρα της Ελληνικής Μυστικής Φιλοσοφίας και των Μαθηματικών. Αραιά και πού μέσα στους αιώνες η Ειμαρμένη [ ή ο Θεός αν θέλετε ] στέλλει κάτω στη γη  εμβληματικές μορφές για να στρέψουν την πορεία του ανθρώπου από την πτώση στη θέωση. Ο Ορφέας, ο Κομφούκιος, ο Μωυσής, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης,  ο Πλάτωνας, ο Ιησούς  ανήκουν σε αυτή την τάξη των θείων ανδρών, που η διδασκαλία τους σηματοδοτεί την πορεία του ανθρώπου από το σκότος στο φως, από τη γη στον ουρανό, από τη φθορά στην αφθαρσία. Η μορφή του Πυθαγόρα ανιχνεύεται στο όριο  Ιστορίας και  θρύλου. Οι νεοπλατωνικοί Πορφύριος και Ιάμβλιχος που γράφουν βιογραφίες του χίλια σχεδόν χρόνια μετά την αποδημία του από τη ζωή, τον παρουσιάζουν ως ένα ημίθεο γνώστη της εσωτερικής φιλοσοφίας και δευτερευόντως ως ιδρυτή της Μαθηματικής Επιστήμης. Κατά τους νεοπλατωνικούς τα Μαθηματικά ήταν το όχημα, το καλούπι για την έκφραση μιας ποσοτικής φιλοσοφίας που ήταν το απαύγασμα της νοητικής αναζήτησης του Σάμιου σοφού.

Το ταξίδι προς τη γνώση

Ο  Πυθαγόρας γεννήθηκε στη Σάμο,  σχεδόν έξι αιώνες πριν την έναρξη της συμβατικής χρονολόγησης. Γονείς του ήταν ο Μνήσαρχος και η Παρθενίδα, ή σύμφωνα με το θρύλο που καταγράφει ο νεοπλατωνικός Πορφύριος στο σύγγραμμα του «Πυθαγόρου Βίος», ο  Απόλλωνας και η Πυθαΐδα. Ο θρύλος για τη θεϊκή καταγωγή του σκοπό έχει να τονίσει την εξέχουσα προσωπικότητα του ανδρός.  Η Πυθία, είχε προφητέψει στους γονείς του ότι θα αποκτήσουν ένα γιο που θα είναι ωφέλιμος σε όλους τους ανθρώπους σε όλες τις εποχές. Από την παιδική του ηλικία ο Πυθαγόρας είχε λαμπερό σπινθηροβόλο πνεύμα και η φιλομάθεια και η εξυπνάδα του τον έκαναν να ξεχωρίζει ανάμεσα στους συνομήλικους του. Πριν μπει ακόμα στην εφηβεία συζητούσε με τους ιερείς της Σάμου για φιλοσοφικά θέματα και τους εξέπληττε με την εξυπνάδα του. Το επεισόδιο αυτό θυμίζει την ανάλογη συνομιλία του δωδεκαετούς Ιησού με τους Ιερείς του Ναού στην Ιερουσαλήμ. Κατά την εφηβεία, ο πρώτος του δάσκαλος ήταν ο συμπατριώτης του Ερμοδάμαντας. Η δίψα του για μάθηση όμως δεν μπορούσε να κορεστεί με τις περιορισμένες γνώσεις του δασκάλου του. Αντί λοιπόν να ακολουθήσει την εμπορική σταδιοδρομία του πατέρα του, άρχισε ένα ταξίδι συνεχούς αναζήτησης της γνώσης. Έτσι στα είκοσι του χρόνια συνέχισε τη μαθητεία του δίπλα στον επίσης Σάμιο Φερεκύδη.  Οι δάσκαλοι του νησιού του όμως ήταν μόνο η αρχή του φωτισμού του γιου του Απόλλωνα. Η Ιωνία, κοιτίδα της φυσικής φιλοσοφίας, απετέλεσε την πρώτη του αποδημία. Πήγε στη Μίλητο όπου γνώρισε το Θαλή και τον Αναξίμανδρο. Οι    διδάσκαλοι αυτοί άνοιξαν νέους ορίζοντες κατανόησης των μαθηματικών και του φυσικού κόσμου στον Πυθαγόρα, όμως η υλιστική τους φιλοσοφία τον άφησε ανικανοποίητο. Η προσοχή του στράφηκε προς την Αίγυπτο με τον πανάρχαιο πολιτισμό, όπου οι ιερείς της Ίσιδας ήταν φημισμένοι για τις γνώσεις τους. Επί είκοσι δύο χρόνια ο αρχιερέας της Ίσιδας Σώγχις πέρασε από μύριες δοκιμασίες τον νεοφώτιστο Έλληνα για να διαπιστώσει αν μπορεί να γίνει μύστης. Ο Πυθαγόρας απέδειξε ότι ήταν μια εξαιρετική προσωπικότητα, σπάνιος όπως το χρυσάφι και ανθεκτικός όπως το ατσάλι. Με το τέλος της μαθητείας του ο Πυθαγόρας είχε μυηθεί στα Μυστήρια της Ίσιδος όπως παλαιότερα ο Μωυσής και ήταν έτοιμος για το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα. Όμως μια φοβερή περιπέτεια τον περίμενε. Το 525 ΠΧ ο Καμβύσης, ο Μέγας Βασιλιάς της ανερχόμενης Περσικής Αυτοκρατορίας, κατέλαβε τη χώρα του Νείλου, εξόντωσε το Φαραώ Ψαμμήτιχο Γ΄ αιχμαλώτισε το Αιγυπτιακό Ιερατείο και τον Πυθαγόρα. Οι δεσμώτες   μεταφέρθηκαν στη Βαβυλώνα. Στην πολυεθνική αυτή πόλη ο Σάμιος μύστης γρήγορα ξεχώρισε και παρά την αιχμαλωσία βρέθηκε κοντά στην ελίτ της πολυεθνικής Βαβέλ. Από την εποχή της αιχμαλωσίας των Ιουδαίων, η πρωτεύουσα της Μεσοποταμίας είχε μεγάλη εβραϊκή κοινότητα. Ο Σάμιος μύστης γνώρισε τη μονοθεϊστική θρησκεία και κοσμοθεωρία των Ιουδαίων και κατάλαβε ότι πίσω από τις μορφές των εθνικών θεών κρύβεται η ενιαία, απρόσωπη, υπεράνθρωπη, ακατάληπτη ουσία της μίας θεότητας. Παράλληλα μαθήτεψε κοντά στη θρησκεία του Ζωροάστρη  των μάγων της Περσίας και γνώρισε την πρακτική μαγεία του Χαλδαϊκού ιερατείου. Μετά από δώδεκα χρόνια αιχμαλωσίας που μετατράπηκε σε γόνιμη  μαθητεία ο γιός της Παρθενίδας κέρδισε την ελευθερία του και γύρισε στην πατρίδα.

Επιστρέφοντας στη Σάμο ίδρυσε την πρώτη του σχολή το «Ημικύκλιο», η οποία δεν έμελλε να διαρκέσει πολύ, αφού η σύγκρουση του με την ντόπια εξουσία  δεν του άφηνε περιθώρια για επιβίωση. Αναγκάστηκε να πάρει ξανά το δρόμο της φυγής, αυτή τη φορά όμως ταξίδεψε δυτικά. Πέρασε από τους Δελφούς όπου μεταλαμπάδευσε τις γνώσεις που πήρε στην Ανατολή στο Ελληνικό Ιερατείο. Η μαθήτρια του Πυθαγόρα Θεοκλέα έγινε Πυθία στον ναό του Απόλλωνα, όμως οι Δελφοί δεν ήταν το τέρμα της πορείας του. Σύντομα  συνέχισε το ταξίδι του  δυτικότερα και έφτασε στον Κρότωνα, στη Μεγάλη Ελλάδα.  Ο χαρακτήρας του, η ρητορική του δεινότητα, το βάθος των γνώσεων του που αιχμαλώτιζε το ακροατήριο,  έστρεψε γρήγορα πάνω του την προσοχή   της Συγκλήτου της πόλης,  οι οποίοι τον κάλεσαν για να διαπιστώσουν τις προθέσεις του .  Ο Πυθαγόρας κέρδισε την εύνοια τους και την επιχορήγηση για την ίδρυση της σχολής του. Επιπλέον οι Κροτωνιάτες  όρισαν  τον Πυθαγόρα νομοθέτη και αυτός έγραψε νόμους. Χώρισε τους κατοίκους σε τάξεις με διακριτά ονόματα, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Οι πολίτες χωρίστηκαν σε «θεωρητικούς» «έμπορους» και «αγωνιζόμενους», γεγονός που μας θυμίζει το μεταγενέστερο χωρισμό της Πλατωνικής Πολιτείας. Το παράδειγμα των Κροτωνιατών, αναφέρει ο Διογένης ο Λαέρτιος στο έργο του Βίος Φιλοσόφων. Την νέα οργάνωση του Κρότωνα μιμήθηκαν και οι γειτονικές πόλεις όπως ο Τάραντας, η Ηρακλεία, το Μεταπόντιο, η Ιμέρα κα. Για περισσότερο από δύο δεκαετίες ο Πυθαγόρας υπήρξε ο σοφός  νομοθέτης της Μεγάλης Ελλάδας.

Η Πυθαγόρεια Οργάνωση

Ο Πυθαγόρας απέκτησε ολιγάριθμους  αφοσιωμένους μαθητές. Η  κοινότητα των Πυθαγορείων είχε πολιτική επιρροή. Ήταν μια ιδιότυπη, μοναστικού και τεκτονικού τύπου οργάνωση. Το Ομακοείο ήταν ταυτόχρονα Πανεπιστήμιο, μικρή αυτόνομη πόλη και ναός των Μουσών. Οι Πυθαγόρειοι ήταν συνδεδεμένοι  με κοινές λατρευτικές και τελετουργικές πρακτικές. Ονομάζονταν ομάκοοι, δηλαδή ακροατές που ακούν μαζί την ίδια φωνή. [προφανώς του δασκάλου τους] Η αίθουσα διδασκαλίας για τον ίδιο λόγο ονομαζόταν Ομακοείον, δηλαδή τόπος κοινής ακρόασης. Ένας βαρύς όρκος σιωπής έδενε τα μέλη της κοινότητας, αφού οι διδασκαλίες του Πυθαγόρα απαγορευόταν να διαδοθούν στους αμύητους. Οι Πυθαγόρειοι  προηγήθηκαν του Χριστιανισμού  κατά έξι αιώνες στην προαγωγή του κοινοβιακού ιδεώδους. Όπως οι μαθητές του Ιησού αντιμετώπιζαν το δάσκαλο τους ως την απόλυτη αλήθεια, έτσι και ο Πυθαγόρας ήταν ο αδιαμφισβήτητος διδάσκαλος, η απόλυτη αυθεντία που ο λόγος του και μόνο ήταν δόγμα αληθείας για τους μαθητές του,  οι οποίοι του όφειλαν σεβασμό, τυφλή υπακοή και απόλυτη αφοσίωση.

Η διαδικασία ένταξης στην Πυθαγόρεια κοινότητα

Κανένας δεν γινόταν απευθείας μέλος της οργάνωσης, αν δεν περνούσε πρώτα μακροχρόνια περίοδο δοκιμασίας. Αυτή περιλάμβανε εξονυχιστικό έλεγχο της προσωπικής και οικογενειακής ζωής  του αιτούντος,  του χαρακτήρα και του σώματος του, για να καταδειχθεί αν είχε το κατάλληλο ψυχοσωματικό κράμα για να εξελιχθεί σε Πυθαγόρειο. Η αρχική αυτή διαδικασία μπορούσε να διαρκέσει δύο χρόνια κατά τον Ιάμβλιχο. Ο επίδοξος νέος Πυθαγόρειος εισαγόταν σε εφηβική ηλικία αρχικά στο Γυμνάσιο. Εκεί δοκιμαζόταν σε ευγενείς μουσικές, γυμναστικές και νοητικές δοκιμασίες για να διαπιστώσει ο Πυθαγόρας την ψυχοσωματική ποιότητα του. Εμάνθανε την αυτοπειθαρχία, τον αυτοέλεγχο της γλώσσας και των φρένων, την λογοδοσία στο ίδρυμα και στον εαυτό,   την επίμονη εργασία για επίτευξη των προσωπικών του στόχων. Ο δόκιμος μπορούσε να τεθεί σε ακραίες δοκιμασίες, όπως η παραμονή σε έρημο τόπο, η αναμέτρηση με την πείνα, τη δίψα, την κατάκριση ή ένα μαθηματικό γρίφο. Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να δείξει ότι μπορούσε να αντιμετωπίσει μια ακραία δοκιμασία με ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση και ολιγολογία. Αν η δοκιμασία φανέρωνε αδύνατο χαρακτήρα τότε κρινόταν ακατάλληλος και ο δάσκαλός τον απέπεμπε. Αν η γνωμάτευση του Πυθαγόρα ήταν θετική, ακολουθούσε η εισαγωγή του υποψήφιου στον εξωτερικό κύκλο. Ο δόκιμος έδινε την περιουσία του στην κοινότητα, η οποία αναλάμβανε τις βιοτικές του ανάγκες. Η  νέα περίοδος  δοκιμασίας ήταν  πενταετής και ο υποψήφιος ούτε έβλεπε ούτε μιλούσε στον Πυθαγόρα, αλλά τον άκουε να διδάσκει καλυμμένος πίσω από ένα παραπέτασμα. Οι αρετές που έπρεπε να αποδείξει κατά την πενταετία ο δόκιμος ήταν και πάλι ο αυτοέλεγχος, η αξιοπιστία και η σιωπή. Γενικά οι Πυθαγόρειοι απεχθάνονταν την φλυαρία αφού ακόμα και για τα τακτικά μέλη υπήρχε σύσταση να μιλούν λίγο και ουσιαστικά. Σύμφωνα με τις σχετικές ρήσεις που αποδίδονται στον Πυθαγόρα: «μὴ ἐν πολλοῖς ὀλίγα λέγε, ἀλλ΄ ἐν ὀλίγοις πολλά» και «Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν»

Η ζωή των Πυθαγορείων

Η μέρα των μαθητών άρχιζε με την ανατολή του ήλιου. Καθώς το φως του άστρου της ημέρας φώτιζε τα περιστύλια του ναού των Μουσών και του διδακτηρίου, οι νεαροί Πυθαγόρειοι έψελναν ύμνο στον Απόλλωνα, εκτελούσαν ένα ιερό χορό, έκαναν τελετουργικές πλύσεις και ακολούθως άρχιζαν τα μαθήματα. Κάθε νεοφερμένος  μαθητής άκουε με απόλυτη σιωπή τη διδαχή του Πυθαγόρα ή του εντεταλμένου αντιπροσώπου του. Δεν είχε δικαίωμα ερώτησης ή αντίρρησης, αλλά έπρεπε μόνος του να κάνει την νοητική επεξεργασία, κατανόηση και αφομοίωση της διδαχής. Αν ο δόκιμος συμπλήρωνε  επιτυχώς  τη μακροχρόνια δοκιμασία, που όπως αναφέραμε και προηγουμένως διαρκούσε μέχρι πέντε χρόνια, ήταν πλέον έτοιμος για την πρώτη μύηση.

Η μύηση

Η διαδικασία ένταξης του μαθητή στην τάξη των εμπίστων γινόταν ως εξής. Ο Πυθαγόρας σε επίσημη τελετή δεχόταν τον δόκιμο ως κανονικό μαθητή εντάσσοντας στην τάξη των εμπίστων. Ο νέος μαθητής είχε πλέον το προνόμιο να βρίσκεται εντός το παραπετάσματος, να αντικρίζει τον δάσκαλο κατά πρόσωπο, να του απευθύνει ερωτήσεις,  να διαλέγεται μαζί του. Η νέα φάση της διδασκαλίας συνίστατο στην αποκάλυψη του πλήρους νοήματος της διδασκαλίας, την οποία ως δόκιμοι άκουαν με παραβολές και δεν κατανοούσαν πλήρως. Ο Πυθαγόρας έδινε ένα ιδιαίτερο εσωτερικό νόημα στους αριθμούς και τα γεωμετρικά σχήματα. Τα Μαθηματικά δεν είχαν γι’ αυτόν μόνο το νόημα που έχουν για μας σήμερα. Ήταν μια ιερή επιστήμη, ένα είδος ποσοτικής θεολογίας, στην οποία κάθε ένας από τους αρχικούς αριθμούς συμβόλιζε τη θεότητα ή τις εκδηλώσεις της. Πίσω από κάθε θεώρημα ή σχήμα κρυβόταν μια απόκρυφη διδασκαλία. Ο νέος μυημένος έδινε όρκο απόλυτης σιωπής, παραβίαση του οποίου σήμαινε αποπομπή και επιστροφή της περιουσίας  που είχε καταθέσει στο κοινό ταμείο.

Οι μυημένοι μαθητές λάμβαναν την ιερή διδασκαλία μόνο από τον ίδιο τον Πυθαγόρα, ενώ είχαν το δικαίωμα, ανάλογα με την πρόοδο τους να διδάξουν τους δόκιμους. Ο Πυθαγόρας τους έπαιρνε εντός του ναού των Μουσών όπου με υποβλητική φωνή και απόλυτη ιεροπρέπεια τους απεκάλυπτε το εσωτερικό νόημα των αριθμών.

Η τέλεια γνώση

Ο κάθε μυημένος μαθητής του Πυθαγόρα είχε διαφορετικές ικανότητες κατανόησης της απόκρυφης διδασκαλίας. Ο δάσκαλος συνεχώς μετρούσε την πρόοδο τους, για να δει αν μπορούσαν να φτάσουν στον υπέρτατο βαθμό γνώσης. Οι επιμέρους  γνώσεις ήταν βέβαια αφ’ εαυτού σημαντικές. Όμως η τελειότητα έγκειται στην νοητική σύλληψη της μεγάλης εικόνας, αυτής που ενώνει τα ουράνια με τα γήινα, τα θεϊκά με τα ανθρώπινα, τα μεταφυσικά με τα φυσικά. Αν ο Πυθαγόρας έκρινε ότι ο μαθητής του ήταν ικανός να αντέξει το εκτυφλωτικό φώς της θεότητας χωρίς να παραφρονήσει, αν μπορούσε να ενωθεί με το άπειρο και το μηδέν και να νιώσει την βαθύτερη ενότητα των πάντων χωρίς να χάσει την αυτοσυνειδησία του στα χαοτικά μονοπάτια της τρέλας, τότε ήταν έτοιμος να μπει στα άδυτα των αδύτων, στο Άβατο των Μουσών. Ελάχιστοι κατακτούσαν την υπέρτατη μύηση και το γνώριζαν μόνο οι ίδιοι και ο δάσκαλος, όπως υπαινίσσεται ο νεοπλατωνικός Ιάμβλιχος..Η υπέρτατη μύηση είχε ως αναγκαίες προϋποθέσεις την εγκράτεια του σώματος, την αποχή από τις ηδονές, την τιθάσευση των παθών, την αρετή. Ο μύστης ήταν ταυτόχρονα και άγιος.

Πυθαγόρας και γυναίκες

Οι μαθητές του μεγάλου μύστη δεν ήταν μόνο άνδρες. Στο Ομακοείο είχαν θέση και οι γυναίκες. Πέραν της κοινής μαθητείας που ίσχυε και για τα δύο φύλα, οι γυναίκες εκπαιδεύονταν για την ιδιαίτερη αποστολή που πηγάζει από το φύλο τους και έχει σχέση με την συγκρότηση της κοινωνίας μέσα από το θεσμό της οικογένειας. Η πραγμάτωση του ανθρώπινου όντος δεν νοείται χωρίς την αλληλοσυμπλήρωση και αλληλοπεριχώρηση άνδρα και γυναίκας. Ο άντρας πραγματώνεται μέσα από τη γυναίκα, ως μητέρα, ως αδελφή, ως σύντροφος ψυχής και σώματος. Ο άντρας μόνος του είναι ως η άφατη μονάδα, που ενεργοποιείται ως δυάδα μέσω της ένωσης με τη γυναίκα και πραγματώνεται ως οικογένεια μέσω της τριαδικής σχέσης άντρας – γυναίκα – παιδί. Για να διδάξει ακριβώς την αγνότητα και ιερότητα του γάμου ο Σάμιος μύστης νυμφεύτηκε στην προχωρημένη ηλικία των εξήντα ετών. Η σύντροφος του η Θεανώ ήταν σύμφωνα με τον Πορφύριο Παρθένος, άριστη μαθήτρια και παντρεύτηκε το διδάσκαλο σε ηλικία είκοσι ετών. Απέκτησε τρία παιδιά με τον Μύστη τον Αρίμνηστο, τον Τηλαυγή και τη Δαμώ. Κατά τη συζυγία της συνέχισε τη μαθητεία της και πέρασε όλους τους βαθμούς μύησης. Η αφοσίωση της στο διδάσκαλο κέρδισε το σεβασμό της κοινότητας τόσο πριν όσο και μετά το θάνατο του. Η πλησιέστερη παράλληλη μορφή που θα μπορούσα να βρω στο Χριστιανισμό είναι η Μαρία η Μαγδαληνή, η κορυφαία μαθήτρια, στην οποία ο Ιησούς έκανε την τιμή να φανερώσει το μυστικό δόγμα της ανάστασης  πριν το φανερώσει στον Πέτρο και τους άλλους μαθητές. Μετά το θάνατο του Πυθαγόρα συνέχισε το έργο του και αυτή και   τα  τρία παιδιά  τους.

Ακμή και πτώση

Η οργάνωση του Πυθαγόρα είχε αποκτήσει εξαιρετική επιρροή τόσο στον Κρότωνα όσο και στις γειτονικές πόλεις της Μεγάλης Ελλάδας. Οι Πυθαγόρειοι έλεγχαν τη σύγκλητο του Κρότωνα, το σώμα των αριστοκρατικών οικογενειών της πόλης, ενώ η δημοκρατική παράταξη, αρχηγός της οποίας ήταν ο Κύλωνας, ήθελε να μεταβάλει το πολίτευμα και να κυριαρχήσει στην πόλη. Ο Κύλωνας μισούσε τον Πυθαγόρα επειδή ο τελευταίος, διαβλέποντας τον ευμετάβλητο και εμπαθή χαρακτήρα του,  είχε αρνηθεί να τον μυήσει στα μυστήρια της σχολής του. Παρόλο που ο ίδιος ο Πυθαγόρας δεν είχε ποτέ δημόσιο πολιτικό αξίωμα, ο Κύλωνας έπεισε το λαό ότι ο Σάμιος μύστης ήταν  τύραννος, ένα είδος αόρατου δικτάτορα, που μέσω των μαθητών του διοικούσε την πόλη. Η κατηγορία είχε βέβαια μια δόση αλήθειας, όμως αυτό που επακολούθησε δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να δικαιολογηθεί. Ο φθόνος και η αντίδραση του όχλου προς τη δεσπόζουσα προσωπικότητα που επί ένα τέταρτο του αιώνα έθετε την σφραγίδα της στην πόλη, οδήγησε σε δολοφονικό πογκρόμ. Σύμφωνα με το Διογένη το Λαέρτιο¹ μερικές εκατοντάδες μαινόμενοι οπαδοί του Κύλωνα περικύκλωσαν τους σαράντα κυριότερους μαθητές του Πυθαγόρα που μαζί με το δάσκαλο τους βρίσκονταν στο σπίτι του μαθητή του στρατηγού Μίλωνα. Οι Πυθαγόρειοι έκλεισαν τις πόρτες, οι πολιορκητές τους όμως τις παραβίασαν και εξόντωσαν τον Πυθαγόρα και 38 από αυτούς δια πυρός και ξίφους. Μόνο ο Άρχιππος και ο Λύσις γλύτωσαν. Ακολούθησε κατατρεγμός και σφαγή των περισσότερων από τους Πυθαγόρειους τόσο του Κρότωνα όσο και των γειτονικών πόλεων. Η πολιτική επιρροή της ελιτιστικής οργάνωσης του Πυθαγόρα μηδενίστηκε και όσοι από τους οπαδούς του γλύτωσαν κατέφυγαν στις πόλεις της κυρίως Ελλάδας όπου κατάφεραν να διαδώσουν τις ιδέες του δασκάλου τους.  Η εξόντωση των Πυθαγορείων δεν σήμαινε όμως και την εξαφάνιση της μαθηματικής και της φιλοσοφικής κληρονομιάς τους. Ο Πυθαγόρας αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα ως μια από τις κολοσσιαίες εκείνες μορφές που διαμόρφωσαν το πνευματικό γίγνεσθαι της ανθρωπότητας.

Σημειώσεις

  1. Αντίθετα με το Διογένη ο Πορφύριος αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας διέφυγε τη σφαγή και κατέφυγε στο Μεταπόντιο, όπου οι εχθρικοί κάτοικοι των άφησαν να πεθάνει από την πείνα στο ναό των Μουσών

Βιβλιογραφία

  1. Ιαμβλίχου, Περί του πυθαγορικού βίου, Εκδόσεις Ζήτρος, Αθήνα, 2001
  1. Πορφύριου, Πυθαγόρου Βίος, Εκδόσεις Κατάρτι 2001
  1. Διογένης ο Λαέρτιος: Βίοι και Γνώμαι των εν Φιλοσοφία Ευδοκιμησάντων, Εκδόσεις Πάπυρος, 1975.
  1. Edouard Schure, Οι Μεγάλοι Μύστες, Έκδοση Εφημερίδας Το Βήμα, 2016
 

Εκπαιδευτικό Υλικό

 

facebook Twitter YouTube
Τελευταία Ενημέρωση:
Πέμπτη,
09/05/2019 11:38