Α.Κί.ΔΑ

 

 

 

 

Ποιοι είναι Online

Έχουμε 94 επισκέπτες συνδεδεμένους

 

 

Η γνώμη σας μετρά

Για ποια θα θέλατε να ενημερώνεστε περισσότερο σε αυτή τη σελίδα;






Αποτελέσματα

ΑΚΙΔΑ Facebook

Διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού και σχολική κουλτούρα

Κατέβασμα αρχείου: icon Διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού και σχολική κουλτούρα (37.5 kB)

Αναμφισβήτητα, η κουλτούρα και η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού ενός εκπαιδευτικού οργανισμού, έχουν σχέση αλληλεξάρτησης. Η κουλτούρα επηρεάζεται από τα άτομα που φοιτούν και εργάζονται σ’ αυτόν και, αντίστροφα, τα άτομα αυτά διαμορφώνουν τη συμπεριφορά, τη στάση και επομένως, και την επίδοσή τους ανάλογα με την κουλτούρα του οργανισμού. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι η κουλτούρα μπορεί να αλλάξει. Ο καταρχήν αρμόδιος να κρίνει αν είναι απαραίτητη μια τέτοια αλλαγή, ο διευθυντής, χρειάζεται να επιδείξει σύνεση, ώστε να μην επιχειρηθεί η αλλοίωση στοιχείων που σχετίζονται με την ταυτότητα του ανθρώπινου δυναμικού του οργανισμού και τα οποία μπορεί να είναι ενδεχομένως ξένα προς τον ίδιο, αλλά πρέπει να γίνουν σεβαστά.

 

Από τη στιγμή που εκτιμάται ότι χρειάζεται κάποια παρέμβαση για τη διαμόρφωση της κουλτούρας, είναι ευθύνη του διευθυντή, ως κινητήρια δύναμη να φροντίσει ώστε, λειτουργώντας ο ίδιος ως πρότυπο συμπεριφοράς, αλλά και δίνοντας τους διδάσκοντες, και ακόμα και στους διδασκόμενους, πρωτοβουλίες, να δημιουργήσει μια κουλτούρα που ωθεί προς τη μάθηση και τη διδασκαλία. Δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρει τίποτα αν καθίσει στο γραφείο του και δίνει οδηγίες ή, ακόμη χειρότερα, εντολές. Η ορθότερη προσέγγιση είναι να περιφέρεται στη σχολική μονάδα, να συναναστρέφεται τους πάντες και να επιδεικνύει εκείνες τις στάσεις και συμπεριφορές που θα ήθελε να υιοθετήσουν και οι υπόλοιποι. Ένας τρόπος για κάτι τέτοιο, είναι η συμμετοχή όλων στη λήψη αποφάσεων και στον καθορισμό των στόχων, οι οποίοι, κατά συνέπεια, θα είναι κοινοί και όχι «οι στόχοι του διευθυντή». Οι ευκαιρίες για ενεργό ανάμειξη των διδασκόντων στα δρώμενα του οργανισμού, η ενίσχυση της ανάληψης πρωτοβουλιών και η επιβράβευσή τους, καθώς και η ισχυροποίηση της θέσης τους οδηγούν στην αφύπνισή τους και την ομαλότερη και αποτελεσματικότερη λειτουργία ολόκληρης της σχολικής μονάδας (Carr & Kemmis, 1997˙ Ανδρέου, 1999).

 

Η επιτυχία βέβαια ενός τέτοιου εγχειρήματος, εξαρτάται -εκτός από τις ικανότητες του διευθυντή- και από την ωριμότητα και την ποιότητα (επιστημονική και πνευματική) των διδασκόντων καθώς και από τη γενικότερη κατάσταση της σχολικής μονάδας. Έτσι, ακόμη και αν ο διευθυντής έχει τη βούληση να προσφέρει ποιοτική εκπαίδευση στους μαθητές, αν οι διδάσκοντες-συνεργάτες του δεν ενισχύουν την όποια πρωτοβουλία του για βελτίωση και δεν παρέχουν στους μαθητές τους ένα φιλικό και δημιουργικό κλίμα, χάνεται κάθε ενδιαφέρον για μάθηση και οι διαδικασίες ρουτίνας αποτελούν τον κανόνα στην καθημερινή εκπαιδευτική πράξη. Το ίδιο αποτέλεσμα θα καταγραφεί και όταν, ενώ ο διευθυντής παρέχει κάθε παιδαγωγική (χάρη στην ενδεχομένως υψηλή επιστημονική του κατάρτιση) και άλλη βοήθεια (τεχνολογική, ενδοσχολική επιμόρφωση, διαρκή ενημέρωση για τις τελευταίες διδακτικές μεθόδους και τα καινούρια βιβλία), οι διδάσκοντες δεν τον διευκολύνουν, επιδεικνύοντας αδιαφορία ή και δυσφορία που «τολμά» να τους κρατά σε εγρήγορση (Κόκκος, 1998).

 

Επιπλέον, μαθητές και οικογένεια πρέπει να βρίσκονται στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η διδασκαλία, σύμφωνα με τον Knowles (όπ. αν. στο Πασιαρδής & Πασιαρδή, 1993), είναι σίγουρα πιο αποτελεσματική, όταν είναι μαθητοκεντρική και όχι δασκαλοκεντρική. Ο μαθητής αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες που συμβάλλει αποφασιστικά στη διαμόρφωση της σχολικής κουλτούρας και ο εκπαιδευτικός καλείται να διαδραματίσει διαφορετικούς ρόλους προκειμένου να εξασφαλιστεί ευνοϊκό κλίμα μέσα στην τάξη του. Το κλίμα- κουλτούρα της τάξης είναι η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δημιουργείται μέσα στα πλαίσια των σχέσεων αλληλεπίδρασης εκπαιδευτικών και μαθητών. Βασική μέριμνα όλων των εμπλεκομένων στη σχολική μονάδα είναι να είναι ο μαθητής στο επίκεντρο και να αποκτήσει αξία και οντότητα. Επομένως, αφού ο μαθητής αποτελεί βασικό παράγοντα στη διαμόρφωση της σχολικής κουλτούρας, όλες οι ενέργειες που επιχειρούνται πρέπει να έχουν ως βάση το μαθητή και να υλοποιούνται με τη συμμετοχή του ίδιου και με δικές του πρωτοβουλίες και προσπάθειες (Καλαϊτζοπούλου, 2001).

 

Η συνεργασία αποτελεί μια ανώτερη μορφή κοινωνικής διαδικασίας, η οποία συμβάλλει θετικά στην ανάπτυξη των ανθρωπίνων σχέσεων, στο σχηματισμό των ομάδων και η οποία σταθεροποιεί τους δεσμούς των ομάδων αυτών. Όταν υπάρχει εποικοδομητική συνεργασία στο χώρο του σχολείου, τότε προάγεται και διαμορφώνεται θετικό κλίμα, τα άτομα έχουν την αίσθηση της ικανοποίησης επειδή έχουν συνεισφέρει στην επίτευξη των στόχων, οι εκπαιδευτικοί εργάζονται δημιουργικά, αφού η ομαδική εργασία είναι πάντα πιο ευχάριστη και πιο ελκυστική. Όταν το κλίμα που επικρατεί στη σχολική μονάδα είναι ευχάριστο και φιλικό, τότε προάγεται η συνεργασία και όλοι λειτουργούν με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

 

Βιβλιογραφία

Ανδρέου, Α. (1999). Θέματα Οργάνωσης και Διοίκησης της Εκπαίδευσης. Αθήνα: Λιβάνης.

Carr, W. & Kemmis, S. (1997). Για μια κριτική Εκπαιδευτική Θεωρία (μτφρ. Α. Λαμπράκη-Παγανού). Αθήνα: Κώδικας.

Καλαϊτζοπούλου, Μ.  (2001):  Ο Εκπαιδευτικός ως Στοχαζόμενος Επαγγελματίας. Αθήνα: Τυπωθήτω.

Κόκκος,   Α.   (1998).  Αρχές Μάθησης Ενηλίκων.   Στο:   Ρέππα,   Α.,   Ανθόπουλου,   Σ. & Κατσουλάκη, Σ. (επιμ.),   Ανοικτή και εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση, τόμος Β’ (σελ. 78-91). Πάτρα: Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο.

Πασιαρδής, Π. & Πασιαρδή, Γ. (1993): Το Αποτελεσματικό Σχολείο και ο Αποτελεσματικός Εκπαιδευτικός. Θεσ/νίκη: Art of Text.

Ρες, Γ. (2007). «Σχολική κουλτούρα» και εκπαιδευτικός οργανισμός. Ανακτήθηκε 10 Αυγούστου 2010, από  Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Χίου   Ιστοσελίδα http://www.cpe.gr/periodiko/RES_2.pdf

 

Εκπαιδευτικό Υλικό

 

facebook Twitter YouTube
Τελευταία Ενημέρωση:
Κυριακή,
12/11/2017 17:48